Ανοιχτή επιστολή του Προέδρου του ΔΣΚ για το δικαίωμα προσβολής των αποφάσεων των Διοικητικών Δικαστηρίων

0

Είναι γνωστό σε εσάς το ζήτημα που έχει ανακύψει από την εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 93 παρ. 3 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας και της εξαιτίας αυτής πλήρους αποστέρησης του δικαιώματος προσβολής των αποφάσεων των Διοικητικών Δικαστηρίων με την άσκηση έφεσης επί φορολογικών και εν γένει τελωνειακών διαφορών με χρηματικό αντικείμενο.
Ειδικότερα, όπως πολύ καλά γνωρίζετε, με τη διάταξη του άρθρου 22 του Ν. 3900/2010 προστέθηκε στο άρθρο 93 του ΚΔΔ διάταξη σύμφωνα με την οποία ο φορολογούμενος υποχρεούται στις φορολογικές και εν γένει τελωνειακές διαφορές να καταβάλει το 50% του οφειλόμενου κατά την πρωτόδικη απόφαση φόρου, δασμού ή τέλος, για την παραδεκτή άσκηση της έφεσης.
Με την ανωτέρω διάταξη η οποία υπαγορεύτηκε από τους λόγους που εκτενώς αναφέρονται στην οικεία εισηγητική έκθεση, είναι σαφής ο περιορισμός του δικαιώματος εννόμου προστασίας κατ’ άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος, αλλά και των άρθρων 6 και 13 της ΕΣΔΑ, λόγος άλλωστε για τον οποίο υπήρξε και υπάρχει έντονος επιστημονικός διάλογος και με ισχυρά και δη πειστικά ερείσματα και επιχειρήματα αντίλογος, τα οποία εν πολλοίς απηχεί η πλήρης και εμπεριστατωμένη άποψη της μειοψηφίας της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας στη με αριθμό 1619/2012 απόφασή της, με την οποία κρίθηκε ως συνταγματική η προδιαλαμβανόμενη διάταξη κατ’ επίκληση λόγων δημοσίου συμφέροντος, ανατρέποντας τη μέχρι τούδε νομολογία (πρβλ ΟλομΣτΕ 3470/2007).
Ανεξάρτητα και πέρα από τα παραπάνω η εφαρμογή της συγκεκριμένης διάταξης καταδείχθηκε στην πράξη δυσλειτουργική και κατάφωρα «άδικη», καθόσον υπό τις παρούσες οικονομικές συνθήκες και την παντελή έλλειψη ρευστότητας των επιχειρήσεων καθίσταται πραγματικά αδύνατη η πρόσβαση των φορολογουμένων στο δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας, καθόσον η υπό τους ανωτέρω όρους. εξάρτηση του δικαιώματος σε έννομη προστασία από την εκπλήρωση των φορολογικών υποχρεώσεων δεν φαίνεται να συνάδει ούτε με τον εθνικό μας, ούτε με τον ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό.
Μεταφέροντάς Σας λοιπόν, την αγωνία και σε πολλές περιπτώσεις απελπισία πολλών συμπολιτών μας είναι αναγκαίο να εξετάσετε το ενδεχόμενο τροποποίησης ή συμπλήρωσης της εν λόγω διάταξης, ούτως ώστε να καταστεί δυνατή η πρόσβαση στο δευτεροβάθμιο Δικαστήριο και η παροχή πλήρους εννόμου προστασίας στους φορολογούμενους με όρους που ανταποκρίνονται στη σύγχρονη δυσχερή οικονομική συγκυρία και στην προστασία του δημοσίου συμφέροντος με την πλήρωση των φορολογικών υποχρεώσεων μέσω ενοχικών ή και εμπραγμάτων εξασφαλίσεων των αξιώσεων του Δημοσίου, που δεν θα απαιτούν την άμεση καταβολή και εκταμίευση συχνά υψηλοτάτων χρηματικών ποσών που για τους περισσότερους συμπολίτες μας δεν υπάρχουν και δεν μπορούν να εξασφαλισθούν ούτε μέσω του τραπεζικού συστήματος.
Ενόψει τούτων σας ζητώ να εξετάσετε την προοπτική τροποποίησης της συγκεκριμένης διάταξης με την πρόβλεψη δυνατότητας παραδεκτής άσκησης ενδίκων μέσων σε φορολογικές και τελωνειακές διαφορές όχι μόνο και αποκλειστικά με την καταβολή έως τη συζήτηση της εφέσεως ποσοστού 50% του οφειλόμενου κατά την πρωτόδικη απόφαση φόρου, αλλά και με την καθιέρωση παραδεκτού αυτής εφόσον χορηγηθεί βεβαίωση από την αρμόδια Δ.Ο.Υ για την παροχή ισάξιας του ανωτέρω ποσοστού παροχής εμπράγματης εξασφάλισης με την εγγραφή υπέρ του Δημοσίου υποθήκης πρώτης τάξης επί ακινήτου ή ακινήτων του φορολογουμένου ή άλλων αξιόχρεων τρίτων ή με την προσκόμιση ισόποσης εγγυητικής επιστολής.
Με τις απλές αυτές σκέψεις και προτάσεις, πιστεύω ότι θα δοθεί διέξοδος και ελπίδα στους χειμαζόμενους επιχειρηματίες και εν γένει στους έλληνες φορολογουμένους, αναφορικά με τη δυνατότητα προάσπισης των νομίμων δικαιωμάτων τους και παροχής πλήρους και αποτελεσματικής εννόμου προστασίας, δίχως να φαλκιδεύεται το δημόσιο συμφέρον, προσδοκώ και ελπίζω ότι θα αντιμετωπίσετε με ευρύτητα και πνεύμα δικαίου τα ανωτέρω.
 
Ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Καλαμάτας                                          

Κωνσταντίνος Αλεξ. Μαργέλης
 

Σχόλια