ΕΔΑΔ: Καταδίκη της Γαλλίας για παραβίαση του δικαιώματος σεβασμού της ιδιωτικής ζωής

0

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με απόφασή του, έκρινε ότι η διατήρηση σε αρχείο των δακτυλικών αποτυπωμάτων προσώπου, το οποίο δεν καταδικάσθηκε συνιστά παραβίαση του δικαιώματος σεβασμού της ιδιωτικής ζωής του ατόμου, το οποίο κατοχυρώνεται με το άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Σύμφωνα με τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης, οι γαλλικές Αρχές, στο πλαίσιο ερευνών για διερεύνηση τελεσθείσας κλοπής είχαν συλλέξει τα δακτυλικά αποτυπώματα αρκετών υπόπτων, μεταξύ των οποίων ήταν και ο προσφεύγων, Μ.Κ. Ο τελευταίος, μετά το πέρας των σχετικών διαδικασιών, κρίθηκε αθώος. Παρ’ όλα αυτά, τα δακτυλικά του αποτυπώματα δε διαγράφηκαν από τη βάση δεδομένων της γαλλικής αστυνομίας. Το 2006, ο Μ.Κ. απευθύνθηκε στον Εισαγγελέα ζητώντας την απομάκρυνση των δακτυλικών του αποτυπωμάτων από τα αρχεία της Αστυνομίας. Μετά την απόρριψη του σχετικού αιτήματος από τις γαλλικές Αρχές, ο ίδιος προσέφυγε στο ΕΔΑΔ ζητώντας να αναγνωριστεί η παραβίαση του άρθρου 8 ΕΣΔΑ.

Το ΕΔΑΔ έκρινε [Link] ότι η διατήρηση των αποτυπωμάτων του Μ.Κ. στα αρχεία της γαλλικής αστυνομίας πράγματι ερχόταν σε αντίθεση με την κατοχυρωμένη προστασία της ιδιωτικής ζωής. Ωστόσο, η συγκεκριμένη πρακτική θα μπορούσε να θεωρηθεί σύμφωνη με τον γαλλικό Ποινικό Κώδικα καθώς εξυπηρετείται ο νόμιμος σκοπός της διερεύνησης ενός εγκλήματος. Το Δικαστήριο, όμως τόνισε ότι η προστασία των προσωπικών δεδομένων είναι μείζονος σημασίας και αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν τα συγκεκριμένα δεδομένα έχουν υποβληθεί σε αυτόματη επεξεργασία για τους σκοπούς της Αστυνομίας. Θα έπρεπε συνεπώς, να διασφαλιστεί ότι η αποθήκευση των δεδομένων στα αρχεία θα είναι ανάλογη του επιδιωκόμενου σκοπού. Το ίδιο μάλιστα ισχύει και για το χρονικό διάστημα της διατήρησης των συγκεκριμένων πληροφοριών στις βάσεις δεδομένων.

Εν προκειμένω, διαπιστώθηκε ότι το συγκεκριμένο μέτρο ήταν υπερβολικό και οι γαλλικές Αρχές υπερέβησαν τα επιτρεπτά και νόμιμα όρια καθώς η διατήρηση των δακτυλικών αποτυπωμάτων υπήρξε δυσανάλογη και σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να θεωρηθεί αναγκαία σε μια δημοκρατική κοινωνία.

Τέλος, σημειώνεται ότι το ΕΔΑΔ δεν επιδίκασε κάποιο ποσό ως αποζημίωση στον Μ.Κ. δεδομένου ότι δεν είχε περιλάβει στην προσφυγή του σχετικό αίτημα.

Σχόλια