ΕΔΑΔ: Nέα ακρόαση σε υπόθεση καταδίκης δικηγόρου για άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων

0

Οι δικαστές συμφώνησαν σε αίτημα της Ελβετίας για μια νέα ακρόαση σε υπόθεση κύρωσης που επέβαλε η χώρα σε δικηγόρο ο οποίος αμφισβήτησε δημοσίως την ύπαρξη της γενοκτονίας των Αρμενίων και τoν οποίο τελικά δικαίωσε το ΕΔΑΔ.

Ο προσφεύγων, Ντογού Περιντσέκ , είναι Τούρκος υπήκοος, ο οποίος γεννήθηκε το 1942 και ζει στην Άγκυρα της Τουρκίας. Όντας δικηγόρος και Πρόεδρος του Κόμματος των τούρκων εργαζομένων, συμμετείχε σε διάφορα συνέδρια στην Ελβετία το Μάιο, τον Ιούλιο και τον Σεπτέμβριο του 2005, κατά τη διάρκεια των οποίων αρνήθηκε δημοσίως ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε διαπράξει το έγκλημα της γενοκτονίας κατά των Αρμενίων από το 1915 και έπειτα.

Περιέγραψε μάλιστα τη γενοκτονία των Αρμενίων ως ένα »διεθνές ψέμα».
Ο σύλλογος »Ελβετία – Αρμενία» κατέθεσε μήνυση εναντίον του στις 15 Ιουλίου του 2005 και στις 9 Μαρτίου του 2007, δικαστήριο της Λωζάνης τον έκρινε ένοχο για φυλετική διάκριση σύμφωνα με τον ελβετικό ποινικό κώδικα, διαπιστώνοντας ότι τα κίνητρά του ήταν ρατσιστικά και δεν αποτελούσαν απλά κομμάτι μιας ιστορικής συζήτησης.

Ο Περιντσέκ άσκησε έφεση η οποία ωστόσο, απορρίφθηκε.
Το σκεπτικό για την απόρριψη της έφεσης ήταν πως η γενοκτονία των Αρμενίων, όπως και η εβραϊκή γενοκτονία, αποτελεί ένα αποδεδειγμένο ιστορικό γεγονός, που αναγνωρίζεται από τον Ελβετό νομοθέτη στον Ποινικό Κώδικα.

Από την άλλη πλευρά, ο Περιντσέκ ισχυρίστηκε ότι είχε αρνηθεί μόνο τον χαρακτηρισμό »γενοκτονία», χωρίς να θέτει υπό αμφισβήτηση τη σφαγή και τον εκτοπισμό των Αρμενίων.
Επικαλούμενος το άρθρο 10 για την ελευθερία της έκφρασης της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ο Περιντσέκ καταγγέλλει ότι τα ελβετικά δικαστήρια παραβίασαν το δικαίωμά του για ελευθερία έκφρασης και υποστηρίζει ότι η καταδίκη του δε δικαιολογείται από την επιδίωξη ενός θεμιτού σκοπού και δεν ήταν «αναγκαία σε μια δημοκρατική κοινωνία».

Τελικά το ΕΔΑΔ δικαίωσε τον Τούρκο δικηγόρο καθώς έκρινε, με πέντε ψήφους υπέρ, ότι πράγματι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 10 της Σύμβασης και ότι οι λόγοι που δόθηκαν από τις ελβετικές αρχές για να δικαιολογήσουν την καταδίκη του προσφεύγοντος δεν ήταν σχετικοί αλλά κρίθηκαν συνολικά ανεπαρκείς.
Το δικαστήριο παρατήρησε ότι οι εθνικές αρχές δεν απέδειξαν ότι η καταδίκη του προσφεύγοντος κάλυπτε «επιτακτική κοινωνική ανάγκη» ή ότι ήταν αναγκαία για την προστασία της τιμής και των συναισθημάτων των απογόνων των θυμάτων της γενοκτονίας.
 

Σχόλια