Γενικό Δικαστήριο ΕΕ: Ακυρώνει την απόφαση της Επιτροπής για εφαρμογή εναρμονισμένων πρακτικών μεταξύ των ΕΣΔ

0

Το Γενικό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με μια σειρά αποφάσεων, ακυρώνει [PDF] την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με την οποία διαπιστώνεται σύμπραξη μεταξύ των Εταιρειών Συλλογικής Διαχείρισης των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.

Σύμφωνα με τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης, οι εταιρίες συλλογικής διαχείρισης (ΕΣΔ) αποκτούν τη διαχείριση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας είτε με άμεση μεταβίβαση από τους δημιουργούς είτε με ανάθεση εκ μέρους άλλης ΕΣΔ, διαχειριζόμενης τις ίδιες κατηγορίες δικαιωμάτων σε άλλη χώρα. Παραχωρούν άδειες εκμεταλλεύσεως στους εμπορικούς χρήστες, όπως είναι οι ραδιοτηλεοπτικές επιχειρήσεις ή οι διοργανωτές θεαμάτων. Οι δε, αμοιβές που λαμβάνουν οι δημιουργοί προέρχονται από τις τιμές των αδειών αυτών, αφού αφαιρεθούν τα έξοδα διαχείρισης των εταιριών.

Η Διεθνής Συνομοσπονδία Εταιριών Δημιουργών και Συνθετών (CISAC), η οποία εκπροσωπεί εταιρίες συλλογικής διαχείρισης σε περίπου εκατό (100) χώρες, κατήρτισε το 1936 υπόδειγμα συμβάσεως για τις συμφωνίες αμοιβαίας εκπροσώπησης μεταξύ των μελών της. Το συγκεκριμένο υπόδειγμα αποτελεί ένα μη δεσμευτικό πρότυπο για τις συμφωνίες αμοιβαίας εκπροσώπησης μεταξύ των μελών της CISAC για τη χορήγηση άδειας εκμετάλλευσης δικαιωμάτων δημόσιας εκτέλεσης μουσικών έργων. Κάθε ΕΣΔ αναλαμβάνει την υποχρέωση, υπό τον όρο της αμοιβαιότητας, να παραχωρεί τα δικαιώματα σχετικά με το ρεπερτόριό της σε όλες τις λοιπές εταιρείες συλλογικής διαχείρισης, με σκοπό την εκμετάλλευση στις αντίστοιχες χώρες. Λόγω του δικτύου που δημιουργήθηκε από το σύνολο των συμφωνιών αμοιβαίας εκπροσώπησης, κάθε εταιρία συλλογικής διαχείρισης έχει τη δυνατότητα να προτείνει ένα παγκόσμιο ρεπερτόριο μουσικών έργων στους εμπορικούς χρήστες, αλλά μόνο για χρήση στην εδαφική τους περιφέρεια.

Το 2000 ξεκίνησε μια σειρά καταγγελιών προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε βάρος μελών της CISAC για άρνηση χορήγησης αδειών εκμετάλλευσης. Η Επιτροπή, με σχετική απόφασή της, απαγόρευσε σε 24 ευρωπαϊκές ΕΣΔ να εφαρμόζουν πρακτικές περιοριστικές του ανταγωνισμού, περιορίζοντας, μεταξύ άλλων, τη δυνατότητα παροχής υπηρεσιών στους εμπορικούς χρήστες εκτός της εθνικής εδαφικής περιφέρειας. Η απόφαση της Επιτροπής, κατά το σκέλος που αφορά την εκμετάλλευση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας μέσω διαδικτύου, δορυφόρου ή καλωδιακής αναμεταδόσεως, δε θέτει υπό αμφισβήτηση την ίδια την ύπαρξη των συμφωνιών αμοιβαίας εκπροσώπησης. Παρ’ όλα αυτά, με την επίμαχη απόφαση της Επιτροπής απαγορεύονται οι ρήτρες περί αποδοχής μέλους, οι οποίες περιορίζουν τη δυνατότητα του δημιουργού να επιλέγει ελεύθερα την εταιρία συλλογικής διαχείρισης της οποίας επιθυμεί να γίνει μέλος. Επίσης, απαγορεύονται οι ρήτρες περί αποκλειστικότητας, με τις οποίες εξασφαλίζεται σε όλες τις εταιρίες συλλογικής διαχείρισης ότι, στο έδαφος εγκατάστασής τους, θα απολαύουν απόλυτης εδαφικής προστασίας έναντι των λοιπών ΕΣΔ όσον αφορά την παραχώρηση αδειών προς τους εμπορικούς χρήστες. Τέλος, απαγορεύεται η εναρμονισμένη πρακτική, η οποία διαπιστώθηκε μεταξύ των ΕΣΔ και μέσω της οποίας κάθε εταιρία περιορίζει, με τις συμφωνίες αμοιβαίας εκπροσώπησης, το δικαίωμα παραχώρησης αδειών σχετικών με το ρεπερτόριό της στο έδαφος της αντισυμβαλλόμενης εταιρίας συλλογικής διαχείρισης.

Η πλειονότητα των ΕΣΔ που θίγονταν από την ανωτέρω απαγόρευση της Επιτροπής καθώς και η CISAC άσκησαν προσφυγή ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ζητώντας την ακύρωση της σχετικής απόφασης.

Το Γενικό Δικαστήριο, με τις αποφάσεις του, ακυρώνει, ως προς τη CISAC και 20 από τις ενδιαφερόμενες ΕΣΔ, μεταξύ των οποίων και η ΑΕΠΙ [Link], την απόφαση της Επιτροπής στο μέτρο που με την εν λόγω απόφαση διαπιστώνεται η ύπαρξη εναρμονισμένης πρακτικής ενώ απορρίπτει τις προσφυγές, στο μέτρο που σκοπούσαν στην ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής ως προς τις ρήτρες περί αποδοχής μέλους και περί αποκλειστικότητας.

Ειδικότερα, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η Επιτροπή δεν προσκόμισε επαρκή αποδεικτικά στοιχεία καθώς αφενός, δεν είχε στην κατοχή της έγγραφα που να αποδεικνύουν την ύπαρξη συνεννόησης μεταξύ των ΕΣΔ όσον αφορά τη γεωγραφική έκταση των εντολών που ανέθεταν η μία στην άλλη και, αφετέρου, δεν κατόρθωσε να άρει την εξήγηση που προέβαλαν οι προσφεύγουσες και σύμφωνα με την οποία, η παράλληλη συμπεριφορά των οικείων εταιριών δεν οφειλόταν σε συνεννόηση, αλλά στην ανάγκη να διασφαλιστεί η αποτελεσματική καταπολέμηση των χρήσεων μουσικών έργων άνευ αδείας.

Σχόλια