Λιβύη: αποζημίωση για τις χαμένες περιουσίες ζητούν οι πολίτες

0

Η αξία των περιουσιών υπολογίζεται σε κάποιες περιπτώσεις σε εκατομμύρια δολάρια και οι ιδιοκτήτες ζητούν άμεση τακτοποίηση με επιστροφή περιουσιών ή αποζημίωση.Το ζήτημα ανατρέχει πίσω στα τέλη του 1970, όταν εκατοντάδες κατοικίες, επαγγελματικά γραφεία, μαγαζιά και άλλοι χώροι δημεύθηκαν βάσει του Νόμου υπ’ αριθμό 4 και εκχωρήθηκαν, πουλήθηκαν ή εκμισθώθηκαν σε νέους ιδιοκτήτες. Οι περιουσίες αυτές κατόπιν κληρονομήθηκαν, μεταπωλήθηκαν ή έφτασαν με άλλο τρόπο σε χέρια τρίτων, με αποτέλεσμα να επικρατεί ασάφεια σήμερα για το ποιος έχει τα εν λόγω νόμιμα δικαιώματα.

Μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος το ζήτημα αναζωπυρώθηκε, καθώς ένοπλες ομάδες σε Τρίπολη και Tajura, κατέλαβαν και επέστρεψαν στους αρχικούς δικαιούχους τις περιουσίες αυτές.  «Η ιδιοκτησία είναι αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο τον κόσμο αυτή τη στιγμή και είναι εξηγήσιμο ότι χρησιμοποιούν τη βοήθεια των επαναστατών για να τη διεκδικήσουν και να την πάρουν πίσω. Πολλά σπίτια δεν σώζονται, αλλά η ακίνητη περιουσία έχει ούτως ή άλλως σημασία. Το κτίριο κατοικίας που είχε η οικογένεια μου κατεδαφίστηκε και στη θέση του χτίστηκε άλλο, ωστόσο το οικόπεδο αξίζει εκατομμύρια. Συνεπώς περιμένουμε να αποκατασταθούμε νομικά», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Zaptia.Ο Μουσταφά Αμπντέλ-Ζαλίλ του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου (National Transitional Council) έχει τονίσει ότι όποιος θέλει μπορεί νομίμως να στραφεί στα δικαστήρια και να ζητήσει αποζημίωση για την απώλεια της περιουσίας του. Στο παρελθόν είχε ξαναγίνει μια απόπειρα ρύθμισης των αποζημιώσεων, στη διάρκεια της σύντομης πολιτικής αναμόρφωσης από τον γιο του Καντάφι, Σαϊφ αλ-Ισλάμ, όμως δικαιώθηκαν λίγες περιπτώσεις και τα δοθέντα χρήματα έφταναν μόνο μέχρι το ένα τέταρτο της αγοραίας αξίας. «Το νόημα ήταν ότι μπορούσες τυπικά να διεκδικήσεις αποζημίωση, αλλά στην πράξη δίνονταν ελάχιστα χρήματα. Αξιοπαρατήρητο είναι ότι πολύς κόσμος δεχόταν ακόμη και εξευτελιστικά και μη αντιπροσωπευτικά ποσά, κυρίως από απελπισία. Άλλωστε, ακόμη και αν το δικαστήριο σου έδινε αποζημίωση και τη αποδεχόσουν, δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι η απόφαση θα εφαρμοζόταν.

Πολλοί δωροδοκούσαν υπαλλήλους για να εξασφαλίσουν θα πιστωθούν τα χρήματα στους λογαριασμούς τους», ανέφερε ο Αμπντέλ Χακίμ-Καντά, ο πατέρας του οποίου φυλακίστηκε και έχασε την περιουσία του από το κανταφικό καθεστώς.Το μέγεθος των απωλειών δεν είναι γνωστό σε πολλούς, ούτε μπορεί να εκτιμηθεί με ακρίβεια, διότι το 1982 το Εθνικό Κτηματολογικό Γραφείο καταστράφηκε από πυρκαγιά, με αποτέλεσμα να χαθούν κρίσιμα αρχεία που στήριζαν τα δικαιώματα των εναγόντων στα δικαστήρια. Το ζήτημα προκαλεί κοινωνικές εντάσεις, καθώς σε έναν απλό περίπατο στους κεντρικούς δρόμους της Τρίπολης συναντά κανείς δεκάδες γκράφιτι σε τοίχους σπιτιών ή καταστημάτων που γράφουν «αυτή την ιδιοκτησία την έχουν στερήσει από τον πραγματικό της δικαιούχο» ή «αυτό το κτίριο ανήκει στην ιδιοκτησία του Μοχάμεντ αλ-Τζαφάρ, ο οποίος το κληρονόμησε από την οικογένειά του».

Το ζήτημα περιπλέκεται διότι οι νέοι αγοραστές των περιουσιών είναι καλόπιστοι κτήτορες ακινήτων, για τα οποία τήρησαν όλες τις νόμιμες διατυπώσεις. Σε περίπτωση επιστροφής των περιουσιών θα προκύψει ανάγκη αποζημίωσης των νέων ιδιοκτητών, ενώ οι μαζικές εξώσεις μόνο αποσταθεροποιητικά θα λειτουργήσουν για την κοινωνική ισορροπία της χώρας. Καθηγητές νομικής της χώρας χαρακτηρίζουν το όλο ζήτημα «νομικό και πολιτικό αδιέξοδο».

Σχόλια