Ανακοίνωση ΙΜΔΑ για τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών

0

Το Ίδρυμα Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΙΜΔΑ) εκφράζει την έντονη ανησυχία του για τις πρόσφατες δηλώσεις του Υπουργού Δικαιοσύνης με θέμα το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στο γάμο.

Οφείλουμε, καταρχάς, να υπενθυμίσουμε ότι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) δεν «απαγορεύει» ούτε βέβαια «δεν προβλέπει», όπως ισχυρίστηκε ο Υπουργός, το γάμο μεταξύ των ομόφυλων ζευγαριών. Δεδομένης μάλιστα της κατοχύρωσής του σε κράτη-μέρη της Σύμβασης το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) εντάσσει τον ομόφυλο γάμο στο περιθώριο εκτίμησης του εθνικού νομοθέτη και τον θεωρεί σύμφωνο με την ΕΣΔΑ σε περίπτωση αναγνώρισής του. Ειδικότερα, στην πρόσφατη νομολογία του τονίζεται ότι το άρθρο 12 της Σύμβασης, σύμφωνα με το οποίο «… ο αν και η γυνή έχουν το δικαίωμα να συνέρχωνται εις γάμον και ιδρύωσιν οικογένειαν …», δεν σημαίνει πλέον ότι «το δικαίωμα του γάμου … πρέπει σε κάθε περίπτωση να περιορίζεται σε πρόσωπα του αντίθετου φύλου» (βλ. Schalk και Kopf κατά Αυστρίας, 22/11/2010). Επιπλέον, το Δικαστήριο έχει ρητά αναγνωρίσει τη συμβίωση, εν γένει, των ομόφυλων ζευγαριών ως προστατευόμενη από τη Σύμβαση μορφή «οικογενειακής ζωής», γεγονός που συμβαδίζει και με τη «ραγδαία διαμορφούμενη ευρωπαϊκή συναίνεση στην κατεύθυνση της νομικής αναγνώρισης των ομόφυλων ζευγαριών».

Όμως, ακόμη κι αν υποτεθεί ότι ο Υπουργός μπορεί ανεπιφύλακτα να εκτιμά ως «αδιανόητο» ή «αντίθετο με τη φιλοσοφία του» το γάμο των ομοφύλων, η πρωτοφανής αναφορά του στη «φύση» του ανθρώπου δεν συνιστά μόνον ένα απαράδεκτο επιχείρημα υπέρ των «φυσικών» ή των «βιολογικών» διακρίσεων, πέρα δηλαδή από κάθε κοινωνική ή πολιτική συγκυρία και σύμβαση, αλλά παραβιάζει κατάφωρα την καθολικότητα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και την αξία του ανθρώπου, ανασύροντας επώδυνες μνήμες.

Η πλήρης, δε, απροθυμία της Πολιτείας να συμμορφωθεί προς την υποχρέωση της αναγνώρισης του συμφώνου συμβίωσης των ομοφύλων (βλ. απόφαση Βαλλιανάτος κ.ά. κατά Ελλάδας, 7/11/2013), δεν την εκθέτει μόνο δικαιοπολιτικά, καθώς στην ελληνική έννομη τάξη επιβιώνει μια ανεπίτρεπτη διάκριση βάσει σεξουαλικού προσανατολισμού, ή υλικά, λόγω της καταβολής των σχετικών αποζημιώσεων. Πρωτίστως, επιβεβαιώνει ότι το πεδίο της προστασίας των Δικαιωμάτων στη χώρα μας καθίσταται ολοένα και πιο ολισθηρό.

Σχόλια