ΔΣΘ: Εκδήλωση για το δικηγόρο αγωνιστή Α. Ιωσηφίδη

0

Εκδήλωση στη μνήμη του Αλέκου Ιωσηφίδη και των δικηγόρων, θυμάτων της δικτατορίας στη Θεσσαλονίκη, κατά την περίοδο 1967-1974 πραγματοποιήθηκε στην πτέρυγα των πρώην Γυναικείων Φυλακών Επταπυργίου (Γεντί Κουλέ), με πρωτοβουλία του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.
«Το χαρακτηριστικό πλατύ, γαργαριστό γέλιο του Αλέκου, που αντιλαλούσε σε όλον τον Κορυδαλλό και έδινε κουράγιο σε μας τους νεότερους, η ευρύτητα του πνεύματος του, η ανιδιοτέλεια, η αγωνιστικότητα του, θα μας μείνουν αξέχαστα», τόνισε ο συναγωνιστής του Τριαντάφυλλος Μηταφίδης.
Για 16 ολόκληρα χρόνια, ο Ιωσηφίδης διετέλεσε πολιτικός κρατούμενος καταδικασμένος σε ισόβια δεσμά και παρέμεινε εκτοπισμένος σε διάφορες φυλακές σε όλη τη χώρα, το μεγαλύτερο διάστημα στον Αη Στράτη (μέχρι που έκλεισε το 1962). Το καλοκαίρι του 1968 κι ενώ συμμετείχε ενεργά στην αντιδικτατορική πάλη, συνελήφθη και οδηγήθηκε στην ασφάλεια, στο «κόκκινο» σπίτι, στην πλατεία Δημοκρατίας.
Αρνούμενος να υποκύψει στην «ανάκριση» του διαβόητου διοικητή Καραμήτσου, εκπαραθυρώθηκε από τα όργανα της ασφάλειας, από το δεύτερο όροφο του κτιρίου. Με κατάγματα σε όλο του το κορμί, στη λεκάνη, το χέρι και το πόδι, μεταφέρθηκε στο 424 στρατιωτικό νοσοκομείο, όπου συμπτωματικά υπηρετούσε ως γιατρός κι ένας ανιψιός του. Ο Ιωσηφίδης σε πείσμα των διωκτών του επέζησε και εξομολογήθηκε αργότερα στον συναγωνιστή του Αλέκο Γρίμπα, που έδωσε το παρών στην εκδήλωση: «Είχα χάσει όλες μου τις αισθήσεις… διάλεξα όμως τη ζωή».
Νωρίτερα, τον Οκτώβριο του 1968 σε μια στιγμή αδυναμίας και διαμαρτυρίας ενάντια στο στρατιωτικό καθεστώς έκοψε τα χέρια του με ξυράφι, γράφοντας στους τοίχους του κελιού, με το αίμα του: «ΚΚΕ». Την απορία, πού βρήκε το ξυράφι, αφού οι βασανιστές τους έπαιρναν ακόμη και τα κορδόνια, το αποκάλυψε ο συναγωνιστής του Αδάμ Δράγας: «Όπως μας έλεγε και η συγκρατούμενη του στην ασφάλεια Ασπασία Καρρά, οι ίδιοι, οι ασφαλίτες άφηναν ξυραφάκια στα μπάνια των κρατουμένων…».
Ο Αλέκος Ιωσηφίδης στερήθηκε ακόμη και το αυτονόητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου να έχει τον φυσικό δικαστή του. Την πρώτη φορά «καταδικάστηκε» από επιτροπές της ασφάλειας και τη δεύτερη από στρατοδικείο», τόνισε ο κ. Γρίμπας.
Ο Αλέκος Ιωσηφίδης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1917. Διέμενε στα προσφυγικά της Τούμπας. Φοιτητής ακόμη, εντάσσεται στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ και το 1943 ορκίζεται δικηγόρος. Προδικτατορικά έβαλε υποψηφιότητα με το ψηφοδέλτιο του Κ. Τσίρου στις αυτοδιοικητικές εκλογές στο δήμο Θεσσαλονίκης και εκλέχθηκε σύμβουλος.
Η δικτατορία διαλύει τα νόμιμα θεσμικά όργανα και στη μεταπολίτευση επανεκλέγεται πανηγυρικά με τον συνδυασμό του Γ. Παπαδόπουλου. Οι νεότεροι τον θυμούνται πάντα χαμογελαστό, με το μπαστούνι στο χέρι να περπατά και να αποφεύγει να μιλά για τα βασανιστήρια και τους αγώνες του. Ήταν παράδειγμα ήθους και σεμνότητας.
Για τη ζωή και τη δράση του Αλ. Ιωσηφίδη μίλησαν ακόμη ο πρόεδρος του Δ.Σ.Θ., κ. Μανόλης Λαμτζίδης, οι δικηγόροι κκ. Σπύρος Σακέττας, Σοφία Νικηφόρου και ο αρχιτέκτονας κ. Κώστας Παπαθεοδώρου.
Ο Πρόεδρος του Δ.Σ.Θ., κ. Μανόλης Λαμτζίδης, απευθύνοντας χαιρετισμό είπε:
«… Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται ζυγόν δουλείας ας έχουσι… Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία…» σάλπιζε ο εθνικός μας ποιητής Ανδρέας Κάλβος , σε κάποιες άλλες, εξίσου δύσκολες για το λαό μας, εποχές.
Και ευτυχώς υπάρχουν και υπήρξαν πολλοί Έλληνες και στην τριπλή κατοχή και στην αντίσταση, και στους δημοκρατικούς αγώνες που ακολούθησαν , αλλά και μέσα στη δικτατορία, που απόδειξαν ότι διέθεταν και δημοκρατική αρετή και περισσή τόλμη για την ελευθερία…
Χωρίς να υπολογίζουν το κόστος…
Χωρίς να συμψηφίζουν κέρδη και ζημίες…
Σήμερα, ανάμεσά μας , βρίσκονται πολλοί από αυτούς τους «εύψυχους» άνδρες και γυναίκες…
Άλλοι απουσιάζουν λόγω αντικειμενικής αδυναμίας να μετακινηθούν… Άλλοι όμως έφυγαν , πέρασαν από την άλλη πλευρά…
Και εμείς απομείναμε να συντηρούμε τη μνήμη τους ζωντανή…
Ένας από αυτούς υπήρξε και ο Αλέκος Ιωσηφίδης , δικηγόρος, μελος του Συλλόγου μας από το 1943 μέχρι το 1978, που αποχώρησε από τον Σύλλογο.
Τον Αλέκο Ιωσηφίδη τον γνώρισα μέσα από τα στοιχεία του φακέλου του στο Σύλλογο, τα δημοσιεύματα και τις αφηγήσεις των συναγωνιστών του.
Η πεποίθησή μου, και αν κάνω λάθος να με διορθώσετε, είναι ότι ήταν ένας γενναίος , μαχητικός , σταθερός στις απόψεις του, αλλά και ανοιχτόμυαλος δραστήριος άνθρωπος.
Από αυτούς που φοβούνται οι δικτάτορες και τα μίσθαρνα όργανά τους.
Η «εκπαραθύρωσή» του ήταν ένα τραγικό γεγονός, που αποτελεί συνέπεια της απόφασης για τη φυσική του εξόντωση.
Μόνο το γεγονός αυτό ανεξάρτητα από τις εκτοπίσεις, τις καταδίκες και τις εξορίες τον κατατάσσει στη χορεία των «αγίων», των δικών μας «αγίων», που θυσίαζαν ακόμα και τη ζωή τους χωρίς ανταμοιβή επίγεια, και πολύ περισσότερο, επουράνια.
Στη συνέχεια, σιωπηλοί, χαμένοι μέσα στη μετριοφροσύνη τους δε ζητούσαν τίποτα, μόνο να συνεχίσουν να ζουν, να σκέφτονται ελεύθερα, να μιλούν ανοιχτά, να δρουν δημοκρατικά γιατί πάνω από τον εαυτό τους αγαπούσαν τους απλούς ανθρώπους, το λαό.
Αν είναι κάτι, το οποίο και εσείς και αυτοί, οι σήμερα παρόντες και σήμερα απόντες, μας αφήσατε ως παρακαταθήκη είναι η ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ, «ουσιώδες εν ανεπαρκεία» αγαθό στις ημέρες μας.
Γι΄ αυτό θέλουμε να σας ακούμε, να σας βλέπουμε, να σας συμβουλευόμαστε, να μας εμπνέετε καθημερινά με το παράδειγμά σας.
Γιατί αυτό το στοιχείο διαρκώς χάνεται, αυτό που οδήγησε σε ανάταση το λαό μας στις δύσκολες στιγμές της νεότερης ιστορίας μας.
Για τους λόγους αυτούς ο Δ.Σ.Θ. αποφάσισε να τιμήσει όλους μαζί και κάθε ένα ξεχωριστά τα μέλη του δικηγόρους που αντιστάθηκαν ενεργά στη δικτατορία και πρώτα από όλα τον Αλέκο Ιωσηφίδη δικηγόρο- δημοτικό σύμβουλο και αγωνιστή της δικτατορίας…»
Στη συνέχεια ο πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου επέδωσε τιμητικά διπλώματα του δικηγορικού συλλόγου στους επιζώντες αγωνιστές και στις οικογένειες τους αναφέροντας τα ονόματα τους: Σύλλας Παπαδημητρίου, Αντώνης Μονσάν, Γιάννης Πατσιάς, Γιάννης Ζάικος, Σπύρος Σακέττας, Γιώργης Τσαρουχάς, Αλέκος Γρίμπας, Πασχάλης Ανδρονίκου, Κωνσταντίνος Χορομίδης, Στέλιος Νέστωρ, Γιώργος Ιγνατιάδης, Βασίλης Δεμουρτζίδης, Γιώργος Κομψόπουλος, Σίμος Μπαλουκτσής, Ηλίας Κεφαλίδης, Χριστόφορος Τιτέλης, Θανάσης Αγγελινούδης, Γιώργος Σιδηρόπουλος, Σωτήρης Δέδες , Αλέκος Δαμιανίδης και Αριάδνη Φράγκου.
«Ηταν τέτοια η αίσθηση καθήκοντος των δικηγόρων, που όταν ο Αντώνης Μονσάν ενεργός δικηγόρος στο ξέσπασμα της δικτατορίας τηλεφώνησε στην ασφάλεια για να ζητήσει εξηγήσεις του για φίλους, πελάτες του που μάζευε η ασφάλεια από τα σπίτια, του ζήτησαν τη διεύθυνση του. Μισή ώρα αργότερα είχε συλληφθεί και ο ίδιος, στην οδό Φιλίππου…», πρόσθεσε ο Σπύρος Σακέττας.
Γραπτό χαιρετισμό έστειλε ο υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης και ο βουλευτής Β Θεσσαλονίκης του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Αρβανιτίδης και η βουλευτίνα Α΄Θεσσαλονίκης του ΠΑΣΟΚ Χρύσα Αράπογλου.
Η εκδήλωση έκλεισε με τα «16 τραγούδια της φυλακής» που ηχογραφήθηκαν με το προσωπικό κασετοφωνάκι του Χαρίλαου Φλωράκη στα στρατόπεδα πολιτικών κρατουμένων στο Παρθένι και στο Λακκί της Λέρου, και αφού τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των νεκρών.

Σχόλια