Απόφαση του Αρείου Πάγου για την αναγνώριση παιδιού από άγαμο πατέρα

0

Στην επισήμανση ότι η περίπτωση αναγνώρισης τέκνου από τρίτον δεν προβλέπεται από την κείμενη νομοθεσία, και πως αυτό ορθώς συμβαίνει, προέβη η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με την υπ’ αριθμ. 18/2009 απόφασή της.
Η Ολομέλεια του ανωτάτου δικαστηρίου έκρινε ότι άγαμος πατέρας που είχε σεξουαλικές σχέσεις με τη μητέρα παιδιού η οποία έφερε το παιδί αυτό στον κόσμο ενώ πλέον είχε παντρευτεί άλλον άνδρα, δεν μπορεί να αναγνωρίσει το παιδί του.
Η υπόθεση που εξέτασε ο Άρειος Πάγος και οδήγησε στη συγκεκριμένη απόφαση έχει ως εξής: ένας πολίτης επιχείρησε να προσβάλει δικαστικά το τεκμήριο καταγωγής παιδιού που γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1999, τεσσερισήμισι μήνες μετά τον γάμο της μητέρας με άλλον άνδρα, επικαλούμενος ότι από τον Νοέμβριο του 1998 έως τον Μάρτιο του 1999 διατηρούσε ο ίδιος μόνιμο, διαρκή και σταθερό ερωτικό δεσμό με τη μητέρα του παιδιού και ότι συνεπώς αυτός είναι ο πατέρας του. Όπως σημειώνεται στην αγωγή, ο ενάγων είχε συχνότατες ερωτικές επαφές με τη μητέρα του παιδιού το επίμαχο διάστημα, σε αντίθεση με τον μετέπειτα σύζυγό της.
Το ανώτατο δικαστήριο δεν έκανε δεκτή την αγωγή αναγνώρισης του παιδιού, όπως και το Εφετείο, θεωρώντας ότι, σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα, την ιδιότητα του τέκνου ως γεννημένου σε γάμο μπορούν να προσβάλουν: (α) ο σύζυγος της μητέρας, (β) ο πατέρας ή η μητέρα του συζύγου, αν αυτός πέθανε χωρίς να έχει χάσει το δικαίωμα προσβολής, (γ) το τέκνο, (δ) η μητέρα του τέκνου, (ε) ο άνδρας με τον οποίο η μητέρα, ευρισκόμενη σε διάσταση με τον σύζυγο της, είχε μόνιμη σχέση με σαρκική συνάφεια κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης. Στην τελευταία αυτή περίπτωση πρέπει, κατά τον Άρειο Πάγο, να συντρέχουν και οι δύο προϋποθέσεις, δηλαδή ο άνδρας να έχει μόνιμη ερωτική σχέση με τη μητέρα και η μητέρα να βρίσκεται σε διάσταση με τον σύζυγό της.
Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, ο «περιορισμός του δικαιώματος του τρίτου δικαιολογείται από την ανάγκη διατηρήσεως της ενότητας της οικογένειας, όταν κανένα από τα άμεσα ενδιαφερόμενα μέλη της (σύζυγος, μητέρα, τέκνο) δεν έχει διάθεση ανατροπής της υφισταμένης καταστάσεως». Επίσης, η διάταξη του άρθρου 1469 του Αστικού Κώδικα, «απαιτώντας ως όρο της εφαρμογής του την ύπαρξη διαστάσεως της μητέρας με τον σύζυγό της, κατά τη διάρκεια του κρίσιμου χρόνου για τη σύλληψη, άρα υποθέτουσα ύπαρξη γάμου κατά τον χρόνο αυτό, δεν καλύπτει την περίπτωση κατά την οποία τρίτος προσβάλλει την ιδιότητα τέκνου ως γεννημένου σε γάμο, ο οποίος τελέσθηκε μετά το κρίσιμο για τη σύλληψή του χρονικό διάστημα». Όπως έκρινε η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, η συγκεκριμένη περίπτωση ηθελημένα δεν καλύπτεται από τον νομοθέτη.

Σχόλια