Άρειος Πάγος: Προϋποθέσεις αποζημίωσης σε εργατικό ατύχημα

0

Σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος η ανικανότητα του παθόντος, ο οποίος επιδιώκει αποζημίωση, θα πρέπει να είναι τέτοια, ώστε να αδυνατεί να ασκεί όχι μόνο το μέχρι τότε επάγγελμά του, αλλά και οποιοδήποτε άλλο κοινωνικά και οικονομικά ισοδύναμο.

Τα παραπάνω έκρινε ο Άρειος Πάγος με την υπ’ αριθμ. 131/2007 απόφασή του στην οποία αναφέρονται, μεταξύ άλλων, ότι επί εργατικού ατυχήματος από βίαιο συμβάν, ο εργάτης ή ο υπάλληλος, ο οποίος, υπέστη πλήρη, διαρκή, ανικανότητα να ασκεί όχι μόνο το μέχρι τότε επάγγελμά του, αλλά και οποιοδήποτε άλλο κοινωνικά ισοδύναμο, δικαιούται την προβλεπόμενη, κατά περίπτωση, νόμιμη αποζημίωση.

Σύμφωνα με την απόφαση, για τον καθορισμό της αποζημίωσης (περιλαμβάνει μισθούς έξι ετών), το μεν έτος λογίζεται πλήρες, ο δε μισθός, προκειμένου επί οποιουδήποτε εργάτη, πλην μαθητευομένων και εργατών, που δεν συμπλήρωσαν το 21ο έτος της ηλικίας τους, λογίζεται ίσος με την αντιμισθία, που ελήφθη πραγματικά από αυτόν κατά τους 12 μήνες πριν από το ατύχημα, είτε σε χρήματα, είτε σε είδος.

Συγκεκριμένα, για τον καθορισμό της αποζημίωσης στην περίπτωση της πλήρους διαρκούς ανικανότητας, ο υπολογισμός των μισθών γίνεται με βάση το σύνολο των καταβαλλομένων αποδοχών του παθόντος – εργαζομένου, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται όλα τα συμβατικά νόμιμα επιδόματα, οι προσαυξήσεις και αποζημιώσεις λόγω παροχής υπερεργασίας και νόμιμης υπερωριακής εργασίας, τα επιδόματα εορτών, Κυριακών και αδειών, η αποζημίωση άδειας και το αντίτιμο τροφής».

Σχόλια