Εισ. ΑΠ: Συνταγματική η διάταξη για τιμολόγια Δημοσίου σε ιδιωτικές κλινικές για έκτακτα περιστατικά

0

Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, κ. Ι. Τέντες, με πρότασή του προς την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, επισημαίνει τη συνταγματικά προβλεπόμενη υποχρέωση των ιδιωτικών κλινικών και θεραπευτηρίων να δέχονται ασθενείς με τιμολόγιο νοσηλίων του Δημοσίου και όχι με αυτό, το οποίο ισχύει για τα ιδιωτικά νοσοκομεία, εφόσον απειλείται κίνδυνος για τη ζωή και την υγεία των ασθενών και υπό την προϋπόθεση ότι τα δημόσια νοσοκομεία αδυνατούν να καλύψουν το περιστατικό.

Η πρόταση του κ. Τέντε έρχεται σε αντίθεση με απόφαση του Α1 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου. Η υπόθεση απασχολεί τη δικαιοσύνη μετά από προσφυγή ασθενούς, ο οποίος αντιμετωπίζοντας σοβαρό πρόβλημα υγείας αναγκάστηκε να μεταφερθεί σε ιδιωτική κλινική λόγω έλλειψης διαθεσιμότητας σε κρατικό νοσοκομείο και αναγκάστηκε να καταβάλει νοσήλια, τα οποία ανήλθαν στο ποσό των 22.500 ευρώ ενώ, όπως υπολογίστηκε, το κόστος νοσηλείας του σ’ ένα δημόσιο νοσοκομείο θα άγγιζε μόλις τα 2.000 ευρώ.

Το Α1 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου έκρινε ότι η διάταξη του άρθρου 31 του ΠΔ 234/1980, με την οποία προβλέπεται ότι τα τιμολόγια νοσηλίων (ημερήσια νοσήλια, αμοιβές ιατρικών πράξεων και έξοδα χειρουργείου) για «ασφαλισμένους, καθώς και για ασθενείς των οποίων η δαπάνη νοσηλείας βαρύνει το Δημόσιο, σε περιπτώσεις έκτακτου εισαγωγής, εφαρμόζονται υποχρεωτικά από τις ιδιωτικές κλινικές και τα νοσηλευτικά ιδρύματα, ανεξάρτητα αν υπάρχει ή όχι σύμβαση μεταξύ τούτων και των ασφαλιστικών φορέων» είναι αντισυνταγματική καθώς δε συμβαδίζει με την αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 Σ).

Ο κ. Τέντες υποστήριξε ενώπιον της Ολομέλειας ότι η επίμαχη ρύθμιση αποτελεί δικαιολογημένο περιορισμό του δικαιώματος συμμετοχής στην οικονομική ζωή της χώρας (άρθρ. 5 παρ.1 Σ) καθώς εξυπηρετείται το δημόσιο συμφέρον. Ο ανώτατος Εισαγγελικός Λειτουργός υπογράμμισε ότι απαιτείται να γίνει στάθμιση της δυνατότητας, αφενός, του κράτους να ανταποκριθεί στην υποχρέωση προστασίας της υγείας των πολιτών και αφετέρου, της προστατευόμενης οικονομικής ελευθερίας. Κατέληξε δε, τονίζοντας ότι η προστασία της οικονομικής ελευθερίας δεν μπορεί να θεωρηθεί υπέρτερη της προστασίας της υγείας και σε καμία περίπτωση, η επιβάρυνση που συνεπάγεται η νομοθετική διάταξη δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δυσανάλογη σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό.

Σχόλια