Ο Άρειος Πάγος για την υπόθεση Πλεύρη

0

Απορρίφθηκε από την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου η αίτηση αναίρεσης υπέρ του νόμου που είχε ασκηθεί από τον αντεισαγγελέα του ΑΠ Φ.Μακρή κατά της απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, το 2009, με την οποία αθωώθηκε κατά πλειοψηφία ο δικηγόρος Κώστας Πλεύρης για το περιεχόμενο του βιβλίου του “Εβραίοι: Όλη η αλήθεια”. Ο κ. Πλεύρης είχε απαλλαγεί από τις κατηγορίες της δημόσιας πρόκλησης σε πράξεις που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος, βία κατά προσώπων λόγω εθνιστικής καταγωγής και για δημόσια έκφραση προσβλητικών ιδεών κατά προσώπων λόγω εθνιστικής καταγωγής.
Στην αναίρεσή του, ο Φ.Μακρής, ανέφερε, μεταξύ των άλλων, ότι η εμπάθεια και ο φανατισμός που αποτυπώνονται σε ορισμένα κομμάτια του βιβλίου καθιστούν άνευ ετέρου αυταπόδεικτο το γεγονός ότι ο συγγραφέας από πρόθεση εξέφρασε δημόσια απόψεις ικανές “να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος και βία εις βάρος των Εβραίων και προσέβαλε πρόσωπα και ομάδα προσώπων λόγω της εθνοτικής τους καταγωγής”. Επιπλέον, ο αντεισαγγελέας υποστήριξε ότι η αθωωτική απόφαση του Εφετείου για τον κ. Πλεύρη είχε ελλιπή και εσφαλμένη αιτιολογία.
Κατά την συζήτηση της υπόθεσης ενώπιον της Ολομέλειας του ΑΠ τον Οκτώβριο του 2009, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ι. Τέντες είχε προτείνει να γίνει δεκτή η αναίρεση υπέρ του νόμου, επισημαίνοντας ότι η αθωωτική απόφαση του Εφετείου έχει ελλιπή και εσφαλμένη αιτιολογία, καθώς δεν αναφέρει στοιχεία που τον έπεισαν για την αθωότητα του Πλεύρη. Επιπλέον, ο κ. Τέντες ανέφερε ότι η αθωωτική απόφαση, δεν έχει την ειδική αιτιολογία που απαιτεί το Σύνταγμα.
Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έκρινε ότι η εφετειακή απόφαση έχει πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες ενώ “δεν προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος είχε πρόθεση να προτρέψει τον αναγνώστη σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά των Εβραίων, ή να εκφράσει προσβλητικές κατά των Εβραίων ιδέες εκ μόνου του λόγου της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής τους, στηλιτεύοντας, κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης αποφάσεως πάντοτε, συγκεκριμένα αναφερόμενες πράξεις των Εβραιοσιωνιστών ή ότι συνδέονται με την θρησκεία τους, η οποία δεν συμπεριλαμβάνεται στο κατηγορητήριο, ως στοιχείο της αντικειμενικής υποστάσεως των αποδιδόμενων στο κατηγορητήριο αξιόποινων πράξεων”. Παράλληλα, επισημαίνεται ότι το Εφετείο Αθηνών στήριξε την αθωότητα του Πλεύρη στο ότι “δεν καταφέρεται συλλήβδην κατά των Εβραίων, αλλά κατά των Εβραιοσιωνιστών, οι οποίοι προφανές είναι ότι δεν αποτελούν ομάδα προσώπων που εντάσσεται στην έννοια της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής”.
Ερμηνεύοντας το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το δικαστήριο αναφέρει ότι : “Στο πλαίσιο προστασίας των συνταγματικών δικαιωμάτων περιλαμβάνεται τόσο η ελευθερία του επιστήμονα (ιστορικού) να συγγράψει και να κυκλοφορήσει έργο στο οποίο θα καταγράφει, ερμηνεύει και αξιολογεί ιστορικά γεγονότα, όσο και το δικαίωμα κάθε πολίτη στην απρόσκοπτη και ελεύθερη πληροφόρηση, μέσω και γραπτών κειμένων, για τα ιστορικά γεγονότα, καθώς και την αξιολόγηση αυτών από τον συγγραφέα. Ο ιστορικός στα πλαίσια άσκησης των ως άνω συνταγματικών δικαιωμάτων του δικαιούται να ερμηνεύει και να αξιολογεί τα ιστορικά γεγονότα και τις πράξεις προσώπων που συμμετείχαν στη διαμόρφωση των γεγονότων αυτών, κατά τρόπο υποκειμενικό και σύμφωνα με την κοσμοθεωρία του και τις εν γένει πολιτικές και κοινωνικές του αντιλήψεις, καταφεύγοντας και σε οξεία κριτική και δυσμενείς χαρακτηρισμούς των ιστορικών προσώπων και των πράξεων τους, υπό τους περιορισμούς όμως που θέτουν τα άρθρα 20 παρ. 2 της ΕΣΔΑ, 2 παρ. 1 5 παρ. 1 και 25 παρ. 3 του Συντάγματος και τα συναφή άρθρα των ποινικών εν γένει νόμων”.

Σχόλια