Το ΔΕΚ ανατρέπει το ΠΔ για τις διαδοχικές συμβάσεις εργασίας

0

Ο τρόπος με τον οποίο η ελληνική νομοθεσία εναρμονίστηκε τον Απρίλιο του 2003, με το Προεδρικό Διάταγμα 81, προς την κοινοτική νομοθεσία για τις διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου δεν είναι συμβατός προς την κοινοτική Οδηγία 1999/70, αποφάνθηκε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Η εν λόγω Οδηγία αποσκοπεί στην υλοποίηση της συμφωνίας-πλαισίου για την εργασία ορισμένου χρόνου, η οποία συνήφθη μεταξύ των κοινωνικών εταίρων της Ευρώπης (εργοδότες, συνδικάτα κλπ).

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου είναι αποτέλεσμα αγωγής που υπέβαλαν ο18 εργαζόμενοι, οι οποίοι είχαν συνάψει με τον Ελληνικό Οργανισμού Γάλακτος (ΕΛΟΓ), νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου το οποίο ανήκει στον δημόσιο τομέα, με έδρα τη Θεσσαλονίκη, διάφορες διαδοχικές συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, οι τελευταίες των οποίων έληξαν χωρίς να ανανεωθούν.

Οι εργαζόμενοι άσκησαν αγωγή για να αναγνωρισθεί ότι οι συμβάσεις αυτές πρέπει να θεωρηθούν συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνο, ενώπιον του ελληνικού Μονομελούς Πρωτοδικείου το οποίο υπέβαλε στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων τέσσερα προδικαστικά ερωτήματα.

Ειδικότερα το Πρωτοδικείο ρώτησε, κατ αρχήν, αν η ελληνική νομοθεσία, που προβλέπει ότι «είναι επιτρεπτή στον ιδιωτικό τομέα η χωρίς περιορισμό ανανέωση των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου εφόσον κάτι τέτοιο επιβάλλεται από διάταξη νόμου ή κανονιστική πράξη», είναι συμβατή προς την κοινοτική νομοθεσία, η οποία προβλέπει ότι «η χωρίς περιορισμό ανανέωση των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου είναι επιτρεπτή μόνο αν δικαιολογείται από έναν αντικειμενικό λόγο».

Επί του ερωτήματος αυτού το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απάντησε αρνητικά. Αποφάνθηκε δηλαδή ότι δεν είναι συμβατή. Η έννοια των «αντικειμενικών λόγων» προϋποθέτει την ύπαρξη συγκεκριμένων στοιχείων που άπτονται, μεταξύ άλλων, της σχετικής δραστηριότητας και των συνθηκών ασκήσεώς της, σημειώνει επί του θέματος το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο διαπιστώνει ότι μια εθνική διάταξη που θεωρεί διαδοχικές μόνον τις συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, μεταξύ των οποίων μεσολαβεί χρονικό διάστημα κατώτερο ή ίσο των 20 εργασίμων ημερών, πρέπει να θεωρηθεί ότι μπορεί να διακυβεύσει το αντικείμενο, το σκοπό και την πρακτική αποτελεσματικότητα της συμφωνίας-πλαισίου. «Ένας τόσο αυστηρός και περιοριστικός ορισμός υπάρχει κίνδυνος να έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο το να αποκλειστεί στην πράξη ένας μεγάλος αριθμός σχέσεων εργασίας ορισμένου χρόνου από το ευεργέτημα της προστασίας των εργαζομένων που επιδιώκει η οδηγία και η συμφωνία-πλαίσιο, αλλά και να καταστεί δυνατή η καταχρηστική χρησιμοποίηση τέτοιων σχέσεων εργασίας από τους εργοδότες» επισημαίνει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στην απόφασή του.

Σχόλια