Γερμανία: H τεχνολογία στην υπηρεσία της Δικαιοσύνης για διώξεις ναζί

0

Έπειτα από χρόνια αδράνειας, οι Γερμανοί Εισαγγελείς ανοίγουν νέες υποθέσεις εναντίον ανδρών και γυναικών, οι οποίοι φέρονται να έχουν υπηρετήσει ως φρουροί στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ειδικότερα, σύμφωνα με άρθρο των New York Times, η Δικαιοσύνη προσπαθεί να προλάβει να οδηγήσει τους υπερήλικες υπόπτους στο εδώλιο. Πρόκειται για την πρώτη φορά που ανοίγουν ταυτόχρονα τόσες πολλές νέες υποθέσεις, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η κινητικότητα αποδίδεται στη νέα γενιά Εισαγγελέων, τη «γενιά των εγγονών», όπως είναι γνωστοί, οι οποίοι έχουν σαφέστερη άποψη για την ενοχή στα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας σύρραξης. Τώρα, όμως, μετά την καταδίκη του Τζον Ντέμιανιουκ, του πρώην φρουρού στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Σόμπιμπορ, βρήκαν και το νομικό έρεισμα για να φέρουν ενώπιον της Δικαιοσύνης τους υπόπτους.

Οι νέοι Εισαγγελείς χρησιμοποιούν τρισδιάστατα εικονικά μοντέλα των στρατοπέδων συγκέντρωσης για να επιδείξουν τι ακριβώς μπορούσαν να δουν οι φρουροί από το σημείο όπου στέκονταν, αλλά και αρχειακό υλικό για να λάβουν τις αποδείξεις που αναζητούν.

Βέβαια, οι νεότεροι κατηγορούμενοι είναι άνω των 80 ετών και επί δεκαετίες έζησαν ελεύθεροι στη Γερμανία. Ανάμεσά τους μία γυναίκα από το Αμβούργο, 90 ετών σήμερα, η οποία υπήρξε φρουρός στο στρατόπεδο Άουσβιτς από το Σεπτέμβριο μέχρι τον Οκτώβριο του 1944, αλλά και ένας νοσηλευτής που υπηρέτησε στο στρατόπεδο το 1944. Λόγω της προχωρημένης ηλικίας τους, όμως, κάποιοι από τους ανθρώπους αυτούς είναι «συμπαθείς» στην κοινή γνώμη, γεγονός που γεννά ερωτήματα για το κατά πόσο είναι δίκαιο να διωχθούν μετά τόσα χρόνια. Ωστόσο, το γενικό συναίσθημα είναι ότι τα ναζιστικά εγκλήματα πρέπει να τιμωρηθούν έστω και με καθυστέρηση.

Η πρώτη υπόθεση που έφτασε στην ομοσπονδιακή εισαγγελία ήταν αυτή του 94χρονου Χανς Λίπσις, ο οποίος απελάθηκε από τις ΗΠΑ το 1983. Με τη χρήση ψηφιακής τεχνολογίας, ο Ραλφ Ντίτριχ, Εισαγγελέας στη Στουτγκάρδη, δημιούργησε ένα τρισδιάστατο μοντέλο του στρατοπέδου, στο οποίο «φαινόταν» τι έβλεπε κανείς από το παράθυρο της κουζίνας όπου υποτίθεται ότι εργαζόταν ο Λίπσις.

Εξίσου σημαντική όμως υπήρξε και η αρχειακή έρευνα. Από το ημερολόγιο του επικεφαλής της μονάδας του κατηγορουμένου, υπολογίστηκε πότε ακριβώς είχε βάρδια και πόσα από τα θύματα έφταναν εκεί κατά τη διάρκεια της βάρδιάς του.

 

Σχόλια