Supreme Court: Συνταγματική η επέκταση προστασίας copyright σε ξένα έργα του “public domain”

0

Αυτό τουλάχιστον έκρινε το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ στην υπόθεση Golan v. Holder. Η προσφυγή αφορούσε την εναρμόνιση του αμερικανικού δικαίου με τους όρους του άρθρου 514 της Συμφωνίας για το Γύρο της Ουρουγουάης το 1994 (Uruguay Round Agreements Act of 1994-URAA). Βάσει της συμφωνίας αυτής αποκαταστάθηκε η προστασία πνευματικών δικαιωμάτων σε χιλιάδες ξένα έργα που βρίσκονταν στο “public domain”, είτε επειδή ήταν αλλοδαπά, είτε επειδή είχε λήξει ο χρόνος προστασίας τους.

Οι προσφεύγοντες επιχειρηματολόγησαν ότι ενσωματώνοντας την ρύθμιση αυτή το Κογκρέσο παραβίασε την ρήτρα “Progress Clause” του πρώτου άρθρου του αμερικανικού Συντάγματος, καθώς και την Πρώτη Τροποποίηση αυτού, δεδομένου ότι η κατάργηση της ελεύθερης πρόσβασης σε έργα που βρίσκονται στο “public domain” συνεπάγεται περιορισμό της ελευθερίας έκφρασης.

Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε συνταγματική τη δράση του Κογκρέσου, θεωρώντας ότι έγινε ορθά, στο πλαίσιο εναρμόνισης με το διεθνές δίκαιο. «Το Κογκρέσο έκρινε ότι τα αμερικανικά συμφέροντα εξυπηρετούνται καλύτερα με τη συμμετοχή στο κυρίαρχο διεθνές σύστημα προστασίας δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Στα συμφέροντα αυτά περιλαμβάνονται η υποδειγματική συμμόρφωση με τις διεθνείς μας υποχρεώσεις, η εξασφάλιση μεγαλύτερης προστασίας των Αμερικανών συγγραφέων στο εξωτερικό και η αποκατάσταση της άνισης μεταχείρισης των ξένων συγγραφέων στη χώρα. Ψηφίζοντας το άρθρο 514 της συμφωνίας, το Κογκρέσο έδρασε εντός των ορίων εξουσίας του», έκριναν οι δικαστές.

Το δικαστήριο τόνισε επιπλέον ότι ο νόμος για το copyright δεν απαγορεύει άμεσα ή έμμεσα την επέκταση προστασίας σε έργα που βρίσκονται ήδη στο “public domain”, πράγμα που είχαν αμφισβητήσει οι προσφεύγοντες. Ως προς την ασυμβατότητα με την Πρώτη Τροποποίηση του αμερικανικού Συντάγματος, το δικαστήριο σχολίασε ότι η θεωρία προστασίας δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας έχει προ πολλού κάνει κατάλληλες σταθμίσεις με το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, μερικές από τις οποίες είναι η θεωρία χωρισμού ιδέας και μορφής και ο περιορισμός της εύλογης χρήσης. Τελική επισήμανση των Ανώτατων Δικαστών ήταν ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως ένδειξη στην ιστορία, στην πρακτική του Κογκρέσου ή στη νομολογία του Supreme Court που να δηλώνει ότι απαγορεύεται στο Κογκρέσο να μεταβάλει τους όρους προστασίας των έργων που βρίσκονται εντός των ορίζοντα του public domain.

Σχετικό έγγραφο

Σχόλια