ΕΔΑΔ: Η διετής παραγραφή των αξιώσεων υπαλλήλων Ν.Π.Δ.Δ δεν παραβιάζει την ΕΣΔΑ

0

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) έκρινε, επιλαμβανόμενο υπόθεσης με ελληνικό ενδιαφέρον, ότι η εφαρμογή από τα εθνικά δικαστήρια των διατάξεων που προβλέπουν διετή παραγραφή των αξιώσεων των υπαλλήλων των Ν.Π.Δ.Δ κατά των εν λόγω νομικών προσώπων (άρθρο 48 παρ. 3 του ν.δ. 497/1974), δεν παραβιάζει το άρθρο 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της Ε.Σ.Δ.Α περί δικαιώματος στην περιουσία, ούτε το αρ.14 της ΕΣΔΑ, περί απαγόρευσης των διακρίσεων.

Πρόκειται για την υπόθεση Γιαβής κατά Ελλάδος  [PDF], για την οποία το ΕΔΑΔ έλαβε υπόψιν του τις κρίσεις του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικρατείας, αναφορικά με το δημόσιο συμφέρον που εξυπηρετούν οι διατάξεις που καθιερώνουν διετή παραγραφή των αξιώσεων των δημοσίων υπαλλήλων και των Ν.Π.Δ.Δ.

Το Δικαστήριο έκρινε ότι η ρύθμιση του άρθρου 48 παρ. 3 του ν.δ. 497/1974 δεν συνιστά μία εξαίρεση στο αστικό ή το εργατικό δίκαιο, αλλά μία ρύθμιση που αφορά μία μεγάλη κατηγορία αξιώσεων σε ολόκληρη την κλίμακα της δημόσιας υπηρεσίας. Επίσης, εκτίμησε την ειδική κατάσταση και το διαφορετικό νομικό καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων σε σχέση με αυτούς του ιδιωτικού τομέα, σημειώνοντας και τη σχετική κρίση του Α.Ε.Δ.

Το Δικαστήριο έκρινε επίσης, ότι μία διετής προθεσμία παραγραφής δεν περιορίζει υπερβολικά τη δυνατότητα για τους δημοσίους υπαλλήλους να διεκδικήσουν δικαστικά τους μισθούς και τα επιδόματα που τους οφείλονται από τη Διοίκηση. Αναφορικά δε με το ζήτημα της διαφορετικής μεταχείρισης μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων από το ένα μέρος και των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα, καθώς και των υπολοίπων δανειστών του Κράτους από το άλλο, το ΕΔΑΔ δέχτηκε ότι πρόκειται για μη συγκρίσιμες καταστάσεις.

Ως εκ τούτου, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, η εφαρμογή της ανωτέρω διετούς παραγραφής από τα εθνικά δικαστήρια δεν διέσπασε τη δίκαιη ισορροπία μεταξύ της προστασίας της περιουσίας και των απαιτήσεων του γενικού συμφέροντος (βλ. παρ. 53 της απόφασης), καταλήγοντας σε αντίθετη κρίση από την προγενέστερη απόφαση Ζουμπουλίδης κατά Ελλάδας Νο 2, με την οποία είχε διαπιστώσει παραβίαση του άρθρου 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου, από την εφαρμογή της προβλεπόμενης στη διάταξη του άρθρου 90 παρ. 3 του ν. 2362/95 διετούς παραγραφής.

Σχόλια