Ο ΑΠ κρίνει ότι παράνομη μαγνητοφώνηση από τρίτο αποτελεί αποδεικτικό υλικό

0

Το Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου με την υπ΄ αριθμ. 2383/2003 απόφασή του κρίνει ότι η εν αγνοία (παράνομη) μαγνητοφώνηση ή μαγνητοσκόπηση συνομιλίας που γίνεται από τρίτο πρόσωπο για τη διαφύλαξη δικαιολογημένου συμφέροντος που δεν μπορούσε να αποδειχθεί με άλλο τρόπο, δεν αποτελεί απαγορευμένο αποδεικτικό υλικό ενώπιον των δικαστηρίων, αλλά και ο τρίτος που προέβη στη μαγνητοφώνηση παραμένει ατιμώρητος,

Στην απόφαση επισημαίνεται ότι σύμφωνα με το άρθρο 177 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (προσθήκη με Ν. 2408/1996) αποδεικτικά μέσα, που «έχουν αποκτηθεί με αξιόποινες πράξεις ή μέσω αυτών, δεν λαμβάνονται υπόψη για την κήρυξη της ενοχής, την επιβολή ποινής ή τη λήψη μέτρων καταναγκασμού, εκτός αν πρόκειται για κακουργήματα που απειλούνται με ποινή ισόβιας κάθειρξης και εκδοθεί για το ζήτημα αυτό ειδικά αιτιολογημένη απόφαση του δικαστηρίου».

Ακόμα, αναφέρει η απόφαση ότι κατά το άρθρο 370Α του Ποινικού Κώδικα (ΠΚ) τιμωρείται με φυλάκιση όποιος κάνει χρήση των πληροφοριών ή των μαγνητοταινιών ή των μαγνητοσκοπήσεων που αποκτήθηκαν με παραβίαση του απορρήτου των τηλεφωνημάτων και της προφορικής συνομιλίας. Κατά το ίδιο άρθρο του ΠΚ (370Α) δεν τιμωρείται με φυλάκιση όποιος κάνει χρήση μαγνητοταινιών, κ.λπ., αν η χρήση έγινε ενώπιον δικαστηρίου, ανακριτικής ή άλλης αρχής για τη διαφύλαξη δικαιολογημένου συμφέροντος που δεν μπορούσε να διαφυλαχθεί διαφορετικά και ιδίως σε ποινικό δικαστήριο για την υπεράσπιση κατηγορουμένου και γενικά αν η χρήση έγινε για την εκπλήρωση καθήκοντος του κατηγορουμένου ή για τη διαφύλαξη εννόμου ή άλλου δικαιολογημένου ουσιώδους δημόσιου συμφέροντος.

Πάντα κατά την απόφαση του Αρείου Πάγου, από τις διατάξεις αυτές, οι οποίες θεσπίστηκαν στο πλαίσιο της γενικότερης προστασίας που παρέχεται στον άνθρωπο από το Σύνταγμα (άρθρα 2 και 19) για την προστασία της προσωπικότητας και της ιδιωτικής ζωής και γενικότερα της προσωπικότητας κάθε ανθρώπου, συνάγεται ότι «αίρεται ο άδικος χαρακτήρας της πράξεως› της παραγράφου 3 του άρθρου 370Α του ΠΚ και επομένως «ο δράστης παραμένει ατιμώρητος σε περιπτώσεις που η χρήση της αθέμιτης μαγνητοταινίας ή μαγνητοσκόπησης, έγινε από τρίτο (και όχι από τον αυτουργό ή τον ηθικό αυτουργό) ενώπιον δικαστηρίου για τη διαφύλαξη δικαιολογημένου συμφέροντος που δεν μπορούσε να διαφυλαχθεί διαφορετικά».

Ειδικότερα, τον Αρειο Πάγο τον απασχόλησε περίπτωση υπεξαίρεσης 7.058,64 ευρώ (2.405.233 δρχ) από γυναίκα υπάλληλο εταιρείας, η οποία καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 15 μηνών με τριετή αναστολή. Το δικαστήριο για να καταλήξει στην έκδοση καταδικαστικής απόφασης κατά της γυναίκας υπαλλήλου έλαβε υπόψη του και εκτίμησε την απομαγνητοφώνηση κασέτας με συνομιλία (γυναίκα) που είχε με άλλον άνδρα υπάλληλο της ίδιας (και παράλληλα μηνύτριας) εταιρείας.

Ο υπάλληλος εξεταζόμενος ως μάρτυρας ενώπιον του Εφετείου παραδέχθηκε ότι μαγνητοφώνησε συνομιλία μεταξύ του ίδιου και της κατηγορουμένης συναδέλφου του για να αποδείξει ότι η γυναίκα υπάλληλος πήρε τα χρήματα (υπεξαίρεση).

Κατά την απόφαση του Αρείου Πάγου, τη χρήση της μαγνητοταινίας ενώπιον του δικαστηρίου την έκανε η παθούσα εταιρεία, η οποία είναι τρίτη, αφού δεν προκύπτει ότι εκπρόσωπός της συμμετείχε με οποιονδήποτε τρόπο στη μαγνητοφώνηση. Η δε χρήση της μαγνητοταινίας από τη μηνυτήρια ενώπιον του δικαστηρίου έγινε προφανώς για να διαφυλάξει δικαιολογημένο συμφέρον της, που δεν μπορούσε να διαφυλάξει διαφορετικά, ως παθούσα από την αξιόποινη πράξη της κατηγορουμένης, το οποίο (συμφέρον) έγκειται στην απόδειξη της ενοχής της κατηγορουμένης.

Επομένως, η χρήση αυτή, καταλήγει ο Αρειος Πάγος, δεν συνιστά αξιόποινη πράξη, σύμφωνα με το άρθρο 370Α του ΠΚ. Κατά συνέπεια, η επίμαχη απομαγνητοφώνηση, την οποία έλαβε υπόψή του το Εφετείο, δεν αποτελεί απαγορευμένο αποδεικτικό μέσο.

Σχόλια