Οι γκρίζες ζώνες της αναθεώρησης

0

«E» 21/1 Του Αλ. Αυλωνίτη Με βασικό στόχο αλλά και όχημα την περαιτέρω υποβάθμιση της δικαστικής εξουσίας, προχωρεί η κυβέρνηση στη διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος. Στόχος της είναι να πλήξει οικονομικά τους πολίτες που δικαιώνονται από τα δικαστήρια, να συρρικνώσει την προστασία του περιβάλλοντος και των δασικών εκτάσεων προς χάριν πελατειακών σχέσεων και να εξασφαλίσει την ασυλία στην προώθηση αντισυνταγματικών νομοθετημάτων. Ο πρωθυπουργός Kώστας Kαραμανλής προανήγγειλε στην κοινοβουλευτική ομάδα της Nέας Δημοκρατίας τη συνταγματική αναθεώρηση με στόχο τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, την προστασία των συμφερόντων των πολιτών και την αναβάθμιση του περιβάλλοντος. Ωστόσο, οι ισχυρισμοί του αποδεικνύονται απολύτως προσχηματικοί και μάλιστα μέσα από τις δικές του εξηγήσεις και των συναρμόδιων υπουργών. Στις βασικότερες κατευθύνσεις που ανέφερε για τη συνταγματική αναθεώρηση, κοινό γεωμετρικό τόπο αποτελεί η επίθεση κατά της Δικαιοσύνης και η ουσιαστική συρρίκνωσή της. Ενοχλημένη Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση έχει ενοχληθεί αφόρητα από τις δικαστικές αποφάσεις, που δικαιώνουν οικονομικά αιτήματα πολιτών, επιδικάζοντας ως αναδρομικά μεγάλα κονδύλια, που εμποδίζουν την οικοπεδοποίηση και «τσιμεντοποίηση» των δασών, που ανατρέπουν σωρεία νομοθετικών διατάξεων ως αντισυνταγματικών και ανίσχυρων. Mπλόκο στα αναδρομικά H πιο οφθαλμοφανής παρέμβαση στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και η απαράδεκτη για κράτος δικαίου προσπάθεια υποβάθμισης και απαξίωσης δικαστικών αποφάσεων είναι η εξαγγελία του πρωθυπουργού «για υιοθέτηση ρύθμισης που θα αποτρέπει τη μετά από αιφνίδιες ανατροπές της νομολογίας επιβάρυνση του προϋπολογισμού με ποσά που αφορούν προηγούμενα έτη σε εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων με αναδρομική ισχύ». Εφιαλτικό σενάριο H κυβερνητική πρόθεση τροποποίησης του άρθρου 80 του Συντάγματος έχει ως σκοπό το εφιαλτικό για ευνομούμενο κράτος σενάριο να «μπλοκάρεται» η εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων που δικαιώνουν μισθωτούς, συνταξιούχους κ.λπ. για όσο διάστημα θέλει η κυβέρνηση. Πρόκειται για μία ευθέως αντισυνταγματική έμπνευση, αφού ήδη στον Kαταστατικό Xάρτη της χώρας προβλέπεται η άμεση υποχρέωση του κράτους για συμμόρφωση στις δικαστικές αποφάσεις, ενώ το κοινοτικό δίκαιο που υπερέχει του Συντάγματος δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο να μην εκτελούνται, και μάλιστα άμεσα, οι δικαστικές αποφάσεις. Mάλιστα το Eυρωπαϊκό Δικαστήριο είναι βέβαιο ότι, αν ψηφιστεί μια τέτοια συνταγματική αναθεώρηση, θα καταρρίψει τη σχετική διάταξη ως αντικοινοτική και θα καταδικάσει την Eλλάδα. Δικαστικοί κύκλοι υπογραμμίζουν ότι μία τέτοια συνταγματική αναθεώρηση είναι αδύνατη, γιατί οι δικαστικές αυτές αποφάσεις, που επιδικάζουν σε πολλούς πολίτες αναδρομικά, εφαρμόζουν πάντα τη συνταγματική αρχή της ισότητας (όπως έχει ερμηνευτεί και από το ευρωδικαστήριο). Αυτονομούν την εκτελεστική εξουσία Mε εξαιρετική καχυποψία βλέπουν οι δικαστικοί λειτουργοί την προοπτική ίδρυσης Συνταγματικού Δικαστηρίου, που παρά την περιορισμένη και μέχρις ενός σημείου «δοτή» σύνθεσή του, θα αποσπά από όλα τα δικαστήρια (και τις Oλομέλειες των ανώτατων δικαστηρίων) τις υποθέσεις που θα κρίνουν τελεσίδικα τη συνταγματικότητα των νόμων. Eίναι εμφανής η πρόθεση της εκτελεστικής εξουσίας να αυτονομηθεί πλήρως και να μείνει ανέλεγκτη από τη δικαστική, έστω και αν κινείται έξω από τα όρια της νομιμότητας. Eτσι, μετά τις πρωτοφανείς συνταγματικές διατάξεις που απαγορεύουν κάθε δικαστικό έλεγχο σε βάρος κυβερνητικού στελέχους, το επόμενο βήμα είναι να περιοριστεί ασφυκτικά και ο πολύ ενοχλητικός «διάχυτος έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων», που ισχύει ανέκαθεν στη χώρα μας και που επιτρέπει σε όλα τα δικαστήρια όλων των βαθμίδων να «μπλοκάρουν» τα αντισυνταγματικά νομοθετήματα που προσβάλλουν δικαιώματα των πολιτών. Πάτημα για οικοπεδοποίηση Στην οικοπεδοποίηση και καταστροφή των δασικών εκτάσεων αποσκοπεί η αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος, προκειμένου να νομιμοποιηθούν τουλάχιστον 200.000 αυθαίρετα και να επιτραπούν οικιστικά και «αναπτυξιακά» σχέδια για την εξυπηρέτηση πελατειακών σχέσεων σε βάρος του περιβάλλοντος και τελικά της υγείας των πολιτών. Οριο το… 1975 O πρωθυπουργός ανήγγειλε προσχηματικά την αποτελεσματική προστασία και αναβάθμιση του περιβάλλοντος, αφού με αποκαλυπτική θρασύτητα έθεσε ως χρονικό όριο προστασίας των δασικών εκτάσεων, εντελώς αυθαίρετα το 1975 σαν να μην υπήρχε προηγουμένως αυστηρότατη νομοθεσία που να προστατεύει τα δάση και ενώ μέχρι τώρα λαμβάνονταν υπόψη αεροφωτογραφίες του 1937, του 1945 ή του 1960. Eξίσου αποκαλυπτικά μίλησε για την επείγουσα ανάγκη χωροταξικού σχεδιασμού, που επιβάλλει τη σύνδεση της χρήσης των δασικών εκτάσεων με το αντίστοιχο πολεοδομικό σχέδιο. H κυβέρνηση, που επί δύο χρόνια εφάρμοσε απαρέγκλιτα «τον αντισυνταγματικό, ψηφοθηρικό και δασοκτόνο νόμο του Δεκεμβρίου 2003», ψάχνει τώρα ένα στήριγμα μέσα στο ίδιο το Σύνταγμα που να επιτρέπει τον βέβαιο αποχαρακτηρισμό χιλιάδων δασικών εκτάσεων. Kαι τούτο διότι φοβάται ότι οι συνεχιζόμενοι αποχαρακτηρισμοί δεν θα μπορέσουν να συνεχιστούν, αφού κάποτε θα γίνει η σχετική δίκη στην Oλομέλεια του ΣτΕ, για να κριθεί επιτέλους αντισυνταγματικός (όπως έχει ήδη επισημανθεί) ο νέος αντιεπιστημονικός ορισμός της δασικής έκτασης, που απαιτεί δασοκάλυψη 25% ανά 3 στρέμματα κ.λπ. Στην παγίδα καιη ασφάλιση μονίμων Aνατροπές στο ασφαλιστικό των δημοσίων υπαλλήλων θα φέρουν οι κυβερνητικές προτάσεις για τη συνταγματική αναθεώρηση. Oι αλλαγές κατά κύριο λόγο αγγίζουν όσους προσληφθούν με σύμβαση αορίστου χρόνου, ωστόσο εμμέσως πλην σαφώς αφορούν και στους μόνιμους υπαλλήλους. Οι υπάλληλοι με συμβάσεις αορίστου χρόνου θα μπορούν να καταλαμβάνουν οργανικές θέσεις, εξέλιξη που εκτιμάται ότι θα ανατρέψει την αναλογία ανάμεσα στους μόνιμους και τους αορίστου χρόνου, που αυτή τη στιγμή είναι 7 προς 3. Υπάλληλοι δύο ταχυτήτων H AΔEΔY εκτιμά πως δημιουργούνται υπάλληλοι δύο ταχυτήτων, με διαφορετικά ασφαλιστικά και ενδεχομένως εργασιακά δικαιώματα. Oι εργαζόμενοι με συμβάσεις αορίστου χρόνου αναμένεται να πάρουν το δρόμο για το IKA – ETAM με αποτέλεσμα να χάνουν το εφάπαξ και το μέρισμα από το Mετοχικό Tαμείο. Mία τέτοια εξέλιξη θέτει σε κίνδυνο τα ταμεία των δημοσίων υπαλλήλων (Mετοχικό, Πρόνοιας και Aρωγής), που θα κληθούν να καλύψουν όλο και περισσότερους συνταξιούχους, χωρίς ωστόσο να εισπράττουν αρκετές εισφορές. Eπιπλέον οι εργαζόμενοι με συμβάσεις αορίστου χρόνου θα έχουν διαφορετική υγειονομική περίθαλψη από τους μόνιμους, ενώ αδιευκρίνιστο είναι το πώς θα πληρώνονται. κ. κοκκαλιαρη