Οι υπάλληλοι δύο ταχυτήτων

0

H πρόταση του Πρωθυπουργού για την κάλυψη οργανικών θέσεων του Δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, μέσω του ΑΣΕΠ, από υπαλλήλους που συνάπτουν συμβάσεις αορίστου χρόνου και όχι μόνο από μόνιμους έρχεται σε ευθεία αντίθεση με όσα προβλέπει το Σύνταγμα, όπως έχει διαμορφωθεί μετά και την τελευταία αναθεώρηση. Επίσης, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, η άρση της μονιμότητας με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί υπόνοιες ότι γίνεται προσπάθεια κομματικοποίησης της δημόσιας διοίκησης. Μια τρίτη, εξίσου σημαντική με τις προηγούμενες, ένσταση των ειδικών είναι ότι η συγκεκριμένη ρύθμιση θα δημιουργήσει στον δημόσιο τομέα μια νέα ευρεία κατηγορία υπαλλήλων οι οποίοι δεν θα έχουν τα μισθολογικά, συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά δικαιώματα των μονίμων και θα είναι δυνατόν να απολυθούν με συνοπτικές διαδικασίες. Ο καθηγητής Εργατικού Δικαίου και νομικός σύμβουλος της ΓΣΕΕ κ. Χρ. Νικολουτσόπουλος δηλώνει μιλώντας στο «Βήμα» ότι «η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων αποτελεί μια συνταγματική επιταγή (άρθρο 103 του Συντάγματος) που σήμερα βάλλεται από τις δυνάμεις που επιδιώκουν την ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας όχι μόνο στον στενό αλλά και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου – Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης)». Ο καθηγητής εξηγεί ότι το άρθρο 103 – που προβλέπει τη μονιμότητα στο Δημόσιο και την ακεραιότητά του υπερασπίζονται τις τελευταίες ημέρες τόσο ο υπουργός Εσωτερικών κ. Πρ. Παυλόπουλος όσο και ο Γραμματέας της ΝΔ κ. Ευ. Μεϊμαράκης – μπαίνει ουσιαστικά στο αναθεωρητικό στόχαστρο της κυβέρνησης. Ο κ. Νικολουτσόπουλος θεωρεί ότι το συγκεκριμένο σημείο-πρόταση για αναθεώρηση αποτελεί απόπειρα άλωσης των εργασιακών δικαιωμάτων στον δημόσιο τομέα. Οπως λέει χαρακτηριστικά, «με ολομέτωπη την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και το δίπολο ανεργία – ελαστική σχέση απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα την εποχή της παγκοσμιοποίησης (πρόσφατες αποδείξεις οι αποφάσεις της Coca-Cola και της Softex για τους εργαζομένους τους) ο δημόσιος τομέας δεν πρέπει να "υστερεί" κατά τις αντιλήψεις αυτές. H υπονόμευση της σταθερής σχέσης εργασίας ξεκίνησε με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων ως σήμερα, με την ομηρία των χιλιάδων συμβασιούχων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, και κορυφώνεται σήμερα με τις φωνές για άρση του δήθεν "προνομίου" αυτού των δημοσίων υπαλλήλων». Ο κ. Νικολουτσόπουλος επισημαίνει ότι ένας επιπλέον λόγος για τη διατήρηση του υπάρχοντος καθεστώτος είναι η ίδια η εύρυθμη λειτουργία του κράτους. Δηλώνει χαρακτηριστικά: «Οφείλουμε να υπενθυμίζουμε ότι στην εποχή που κανόνας γίνονται η εργασιακή αβεβαιότητα και η ημιαπασχόληση χρέος όσων υπερασπίζονται το δικαίωμα στην εργασία απέναντι σε πολιτικές που ήθελαν να επιβάλουν τη "συνέντευξη" ως σύστημα πρόσληψης και την παραβίαση δικαστικών αποφάσεων ως μέσο για πάση θυσία επιβολή, η μονιμότητα είναι η στοιχειώδης ασπίδα απέναντι σε κάθε πολιτική και κομματική ηγεσία που ονειρεύεται να αναβιώσει την εποχή της κατάμεστης από απολυμένους υπαλλήλους πλατείας Κλαυθμώνος». Εντελώς διαφορετική άποψη εκφράζει ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού για θέματα δημόσιας διοίκησης κ. Αντ. Μακρυδημήτρης, ο οποίος θεωρεί αναγκαία την τροποποίηση του άρθρου 103 του Συντάγματος. «Οσοι ασκούν δημόσια εξουσία» αναφέρει χαρακτηριστικά «ή τα καθήκοντά τους συνδέονται με τα γενικότερα συμφέροντα του κράτους πρέπει να είναι μόνιμοι. Ταυτόχρονα στο Δημόσιο θα πρέπει να υπάρχουν και άλλα, πιο ευέλικτα συστήματα απασχόλησης. να προβλέπονται δηλαδή συμβάσεις αορίστου ή ορισμένου χρόνου. Πάντα όμως υπό την εγγύηση του ΑΣΕΠ. H ένταξη αυτής της κατηγορίας των εργαζομένων σε οργανικές θέσεις διασφαλίζει τους εργαζομένους όσον αφορά και τις απολύσεις, διότι για να απολυθούν θα πρέπει να καταργηθεί η οργανική θέση». Το ΒΗΜΑ, 22/01/2006