Στην Ε.Ε. τρώει την ύπαρξη κράτους ο ιδιωτικός ανταγωνισμός

0

Της ΕΛΕΝΗΣ ΔΕΛΒΙΝΙΩΤΗ Η μονιμότητα ισχύει για τους δημόσιους υπαλλήλους στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, κάτω από διαφορετικό κάθε φορά νομοθετικό μανδύα. Ομως υπάρχουν και κράτη-μέλη, όπως η Ολλανδία, όπου η λέξη μονιμότητα αποτελεί άγνωστη έννοια καθώς έχει γίνει παρελθόν για τις κρατικές υπηρεσίες εδώ και 40 χρόνια. Τον τελευταίο καιρό, πάντως, γενικότερη είναι η αίσθηση στη γηραιά ήπειρο ότι έννοιες όπως κρατικές επιχειρήσεις και μονοπώλια είναι «πασέ» και έχουν συντριβεί στις μυλόπετρες του ελεύθερου ανταγωνισμού και της παγκοσμιοποίησης. Ενας ισχυρός πόλος στη διαμόρφωση των αξόνων που διέπουν τη διοίκηση κάθε χώρας είναι η διοικητική της παράδοση. Σε γενικές γραμμές οι δημόσιοι υπάλληλοι στις ευρωπαϊκές χώρες είναι οι προνομιούχοι εργαζόμενοι σε σχέση με εκείνους του ιδιωτικού τομέα, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην Ελλάδα. «Υπάλληλος υπουργείου» Εκείνο που κάνει τη διαφορά είναι ότι με τον όρο δημόσιος υπάλληλος στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης εννοούμε τον υπάλληλο των υπουργείων, δηλαδή αυτό που στην Ελλάδα λέμε στενό δημόσιο τομέα. Ομως η τάση που εκπορεύεται γενικώς από την Ευρωπαϊκή Ενωση είναι όχι μόνο να μην υπάρχουν κρατικά μονοπώλια, αλλά και φορείς και υπηρεσίες που μέχρι πρότινος είχαν δημόσιο χαρακτήρα -όπως αερομεταφορές και τηλεπικοινωνίες να έχουν περάσει ολοκληρωτικά στους ιδιώτες. Ετσι αρκετές …ΔΕΚΟ στις χώρες της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια έπαψαν πλέον να είναι μονοπώλια όπως έπαψαν να είναι και κρατικές υπηρεσίες, π.χ. Μπρίτις Ερ στη Μεγάλη Βρετανία. «Στην Αγγλία -μας λέει ο ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Κώστας Χατζηδάκης- δεν υπάρχει πλέον ούτε μία κρατική τράπεζα, ούτε μία κρατική αεροπορική εταιρεία, ούτε μία κρατική επιχείρηση τηλεπικοινωνίας. Στη Γαλλία, που έχει ισχυρή παράδοση στη δημόσια διοίκησή της, δημιουργήθηκαν στελέχη που έπαιξαν από τη δεκαετία του ’70 τον ρόλο των κομάντος στις κρατικές επιχειρήσεις, ήταν καλά αμειβόμενοι και είχαν πενταετές συμβόλαιο. Στη Γερμανία, είναι πολύ ισχυρή η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Να φανταστείτε ότι δεν υπάρχει υπουργείο Παιδείας και οι καθηγητές δεν είναι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι. Στη Δανία, η Τοπική Αυτοδιοίκηση διαχειρίζεται κονδύλια που αντιπροσωπεύουν το 67% των συνολικών πόρων του κράτους. Η κεντρική εξουσία διαχειρίζεται μόλις το 1/3 αυτών των πόρων. Στη Δανία, ο δεύτερος βαθμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι εκείνος που όχι μόνον προσλαμβάνει τους καθηγητές αλλά καταρτίζει και το πρόγραμμα σπουδών στα σχολεία, έχει τη γενική και ουσιαστική εποπτεία». Πρέπει τέλος να σημειωθεί ότι υπάρχουν και χώρες, όπως για παράδειγμα η Ολλανδία, όπου ο όρος μονιμότητα στο Δημόσιο αποτελεί άγνωστη λέξη, καθώς αυτά είναι πράγματα που έχουν παρέλθει για τη συγκεκριμένη χώρα από τη δεκαετία του ’60. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 18/01/2006